יאַעל באַרטאַני וועט זייַן רעפּריזענינג פוילן בעשאַס דעם יאָר ס ביעננאַלע אין וועניס

Wszystko jasne? No nie do końca. A chyba powinniśmy wiedzieć co tu napisano, skoro objęliśmy narodowy mecenat nad twórczością utalentowanej artystki z Izraela, Yael Bartany? W każdym razie tak zadecydowali dysponenci państwowych pieniędzy przeznaczanych marnowanych corocznie na cele kulturalne z budżetu państwa. Po raz pierwszy w historii na „Biennale” w Wenecji Polskę reprezentować będzie twórca spoza kraju. W dodatku zaangażowany politycznie.

Jak to możliwe? Ano, są tacy którym dziwnie łatwo przychodzi pozyskiwanie „środków„, jak to się teraz ładnie mówi, na przedsięwzięcia o co najmniej dyskusyjnej wartości. Z pewnością bryluje w tym Sławomir Sierakowski, który mimo skrajnych poglądów (to zdeklarowany socjalista w prawdziwym tego słowa znaczeniu – inny od tych popierdułek z SLD), od wielu lat żyje z ogromnych pieniędzy pozyskiwanych nie za swoją pracę, tylko za sam fakt bycia reprezentantem  takiej a nie innej ideologii. Wydaje magazyn, w którym co prawda propaguje nijak mające się do ustroju Polski teorie i w normalnych warunkach z pewnością nie zarobiłby na papier na którym owe utopijne herezje są drukowane, ale w III RP jego „Krytyka Polityczna” ma się dobrze. Niezależnie od sprzedanego nakładu. Po prostu jest na liście płac Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego:

„Krytyka Polityczna” otrzymała w 2009 roku największą spośród wszystkich dotacji MKiDN: 150.000 złotych. Żaden innych wniosek w dziale „Instytut książki – program literatura i czytelnictwo” nie dostał tak dużo, za tak niewiele. Sławomir Sierakowski wydał za tę górę kasy aż 3 (słownie: „trzy„) edycje swojego periodyku. Wychodzi po 50.000 zł za broszurkę. Brawo. „Absorpcja środków budżetowych” na najwyższym poziomie. Z tym, że nie jest to cała prawda. Bo obrotny Sławek czerpie fundusze jeszcze z bardzo wielu innych źródeł. Na przykład z urzędu Hanny Gronkiewicz-Waltz.

Dzięki „brylantowym” (jakby to powiedział Moryc Welt) kontaktom z prezydentką Warszawy, powstało „Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat„. Tak naprawdę jest to knajpa z wyszynkiem alkoholu, czynna do późnych godzin nocnych, w bardzo atrakcyjnym miejscu stolicy. Ale ponieważ robi za „ośrodek kultury”, to może liczyć na pieniądze od różnych „pożytecznych idiotów„, którzą sądząc, że dają „na kulturę”, wspomagają obrotnego lewaka-kapitalistę… Mały bilans, za blogiem „Niepoprawni.pl„:

• HGW przekazała w 2009 i 2010 po 100.000 złotych rocznie na działanie redakcji KP.
• Władze samorządowe przekazały lokal w dzierżawę za symboliczną opłatę 12 zł/m² miesięcznie – zaniżając ten czynsz średnio 12 krotnie. KP płaci 15.600 zł miesięcznie, a powinna płacić: 187.200. Czyli KP otrzymuje miesięczną dotację od samorządu w wysokości: 171.600, czyli rocznie 2.059.200 złotych.
• Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego za rok 2009 dotacja w wysokości 340.000 złotych.
• Zachęta – 45.000 złotych.
• Resort kultury dodatkowo 44.000 złotych za projekt „Patriotyzm jutra” + 14.000 złotych na wydawnictwo „Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego„.
• Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego. Od 2009 r. wyłożył 17.000 zł.
• Państwowy Instytut Sztuki Filmowej w roku 2010 „dał” 80.000 złotych.

Nieźle? Kto z was ma ochotę otworzyć sobie knajpę, czerpać z niej zyski, dobrze się bawić, rozgłaszać bolszewickie idee i jeszcze do kompletu mieć to sfinansowane z publicznych pieniędzy?? Polska to raj na Ziemi. Z tym, że głównie dla tych którzy w Boga nie wierzą, za to wiedzą jak i od kogo „pozyskiwać środki„… W tym kraju jest za dużo pieniędzy. Tylko nieustannie gigantyczne sumy są w wyrafinowany sposób „zagospodarowywane” przez Sierakowskiego i tysiące mu podobnych.

Co łączy obrotnego Sławka z powabną Yael (oprócz wspólnej lewicowej ideologii oczywiście)? Ano ta sama „Zachęta” – Narodowa Galeria Sztuki, której szefową była niegdyś Anda Rottenberg i która wspiera finansowo interes gastronomiczno-jarmarczny na Nowym Świecie, jest promotorem tryptyku filmowego żydowskiej artystki. Co więcej, w głównej roli owej trylogii występuje znany z gładkiej facjaty Sławomir Sierakowski. Gra tam samego siebie: lewackiego aktywistę nawołującego Żydów do „powrotu” do Polski. Pierwszy film to tak naprawdę kilkuminutowa przemowa Sławka do pustych trybun zrujnowanego Stadionu Dziesięciolecia (było to kręcone w 2007 roku, przed rozpoczęciem budowy nowego stadionu). Słowa wypowiadane przez bohatera dziełka (napisane przez samego Sierakowskiego wespół z Kingą Dunin), to m.in.:

„Żydzi! Rodacy! Ludzie! Myślicie, że ta stara kobieta która wciąż śpi pod pierzyną Ryfki nie chce was widzieć? Zapomniała o was? Mylicie się, ona śni o was każdej nocy. Śni i drży ze strachu. Od tej nocy kiedy was już nie było a jej matka sięgnęła po waszą pierzynę, nawiedzają ją mary. Mary – koszmary. Tylko wy możecie je przegnać! Niech przy jej łóżku stanie trzy miliony Żydów, których zabrakło w Polsce i przegoni w końcu te zmory. Wracajcie do Polski! Do waszego – naszego kraju.”

http://www.youtube.com/watch?v=3-53eGNNZSA

W drugiej części Żydzi wracają do Polski i w centrum Warszawy budują kibuc-twierdzę z dykty. Na ścianach malują godło RP wpisane w Gwiazdę Dawida na czerwonym tle (jak na początku tego tekstu). W trzeciej części Sierakowski ginie w wyniku zamachu. Całość kręcona profesjonalnym sprzętem (m.in. kamery Red). Całość sfinansowana przez szereg instytucji żerujących na polskich podatnikach.

A teraz reprezentuje to to Polskę za granicą. Wstyd podwójny. Raz, że dajemy się tak skubać przez bandę spryciarzy, którzy każde gówno, dzięki opiniom licznych zaprzyjaźnionych „krytyków” i „ekspertów”, są w stanie podnieść do poziomu Sztuki. A drugi raz dlatego, że najmując artystkę z Izraela dajemy jasny sygnał: „niestety nie ma u nas nikogo godnego zaprezentowania, ale macie tu o to takie śmieszne filmiki, które trochę łączą się z Polską, choć przedstawiają rozterki całkiem innej nacji. U nas nie dzieje się nic ciekawego…”

I konkluzja: jak sądzicie, czy obietnica, jaką kilka tygodni temu złożył premier Donald Tusk (podwyższenia wydatków z budżetu „na kulturę” do 1% jego sumy) spowoduję zwiększenie, czy zmiejszenie ilości takich patologii?

Czy premier obiecujący takie brednie (centralnie finansowanie kultury i sztuki) wie co się dzieje w kraju? Czy można popierać jego partię w wyborach??

Wpływowe lobby starozakonne wywarło pewne naciski, przycisnęło jakieś przyciski i sprowokowało kolejny element planu mającego wycyckać Polskę z resztek gotówki. Element ów zmaterializował się w postaci wypowiedzi Stuarta E. Eizenstata (prawnika), pełniącego aktualnie funkcję „Specjalnego Doradcy Sekretarza Stanu USA do spraw Holocaustu”:

„Stany Zjednoczone są głęboko rozczarowane decyzją polskiego rządu o wstrzymaniu planów zgłoszenia w parlamencie projektu ustawy przewidującej odszkodowania dla osób, których własność skonfiskowano w latach 1939 – 1989. USA rozumieją wymogi budżetowe Unii Europejskiej, na które powołuje się rząd polski wstrzymując restytucję, ale zauważył, że sytuacja gospodarcza Polski jest lepsza niż wielu innych krajów europejskich. Amerykański dyplomata podkreślił, że większość osób, którym miały być wypłacone odszkodowania stanowią Polacy a nie Żydzi.”

Pisząca o tym Gazeta Wyborcza jak zwykle przy tematach tyczących w jakikolwiek sposób stosunków polsko-żydowskich przezornie wyłączyła możliwość komentowania. I bardzo dobrze, bo reakcja Polaków jest jedna – sprzeciw. Właśnie powstała inicjatywa, która ma na celu uzmysłowienie Amerykanom, że nie powinni zaglądać na obce podwórka, dopóki nie posprzątają u siebie:

Polacy są głęboko rozczarowani tym, że rząd Stanów Zjednoczonych nie dokonuje restytucji mienia Indian – rdzennych mieszkańców Ameryki. Wzywamy Rząd Stanów Zjednoczonych do pilnego przedłożenie Kongresowi Stanów Zjednoczonych, a Kongres Stanów Zjednoczonych do uchwalenia, projektu ustawy dokonującej zwrotu mienia przede wszystkim nieruchomości w naturze, a w przypadku gdyby było to z obiektywnych przyczyn niemożliwe przyznającej rekompensaty. Uwzględniając problemy budżetowe Rządu Amerykańskiego dopuszczamy, aby zadośćuczynienie było rozłożone w czasie. Jednak sytuacja gospodarcza Stanów Zjednoczonych jest lepsza niż przytłaczającej większości krajów świata, co wyklucza akceptację długiej zwłoki. (…)

List o takiej treści wystosowała do Prezydenta USA, za pośrednictwem Ambasady USA w Polsce, redakcja portalu Nowy Ekran. Powstała także grupa na Facebooku, gdzie można wyrazić swoją aprobatę dla tego posunięcia.

Od siebie dodam, że oczekujemy nie tylko odpowiedzi, ale przede wszystkim przeprosin za bezpodstawne żądania i wtrącanie się w sprawy obcego, niepodległego państwa.

To smutne, że nieodparta chęć zysku grupki pozbawionych skrupułów spryciarzy kolejny raz rujnuje wizerunek żydów w Polsce. Tak powstaje antysemityzm.

Ludzie w młodym wieku mają to do siebie, że najłatwiej namówić ich właśnie do buntu, a że nie mają jeszcze wyrobionych opinii o otaczającym ich Świecie, są podatni na sugestie. Ich bunt jest bardzo łatwo ukierunkować. Michnik et consortes z nie jednego pieca chleb jadali i taka krecia robota to dla nich bułka z masłem. Zadziwiające, jak łatwo udało im się namówić tyle środowisk „antyfaszystowskich” do czysto totalitarnych zachowań… Ciekawe ilu spośród sprowadzonych przez tego wilka w owczej skórze na złą drogę nastolatków zreflektuje się, że są robieni w jajo. I kiedy to nastąpi?

Jak już wiemy, michnikowe Hitlerjugend spisało się nad wyraz sprawnie (mieli nawet na przodku jakichś nieboraków przebranych w pasiaki rodem z obozów koncentracyjnych – nie mam pojęcia co to miało sugerować). Znacząco spowolnili marsz osób chcących uczcić rocznicę 11 listopada (m.in. z JKM, Ziemkiewiczem, Pospieszalskim, Kukizem i Giertychem seniorem na czele). Nawet polała się krew. Jednym z poszkodowanych jest największy komunista Polski – Piotr Ikonowicz. Tak to powstają lewicowi męczennicy – na rozróbach wywołanych przez innych lewaków (vide Ernesto ‘Che’ Guevara).

Jarosław Kaczyński zapewne wciąż jest wniebowzięty po decyzji Donalda Tuska o nie kandydowaniu w nadchodzących wyborach prezydenckich. Ma się z czego cieszyć a uboga paleta potencjalnych kandydatów PO na Prezydenta RP może go w owej radości jedynie wzmacniać. Bądźmy szczerzy: Radosław Sikorski lub (tym bardziej!) Bronisław Komorowski, mogą mieć poważne trudności w pokonaniu nielubianego, ale jednak wciąż posiadającego szerokie poparcie w pewnych grupach społecznych Lecha Kaczyńskiego. Komorowski nigdy nie cieszył się jakąś szczególną sympatią szerokich mas wyborców. To polityk miałki, bez poglądów, starający się unikać jakichkolwiek wyraźnych deklaracji w sprawach zasadniczych. Co więcej, wielokrotnie zdarzało mu się w gładkich słowach i z nieodłącznym uśmiechem na twarzy oczerniać innych, przekręcać oczywiste fakty czy wmawiać pasujące jego własnej doktrynie interpretacje zdarzeń, wobec których obiektywna ocena zdawała się stać w jawnej sprzeczności. Wystarczy chociażby przypomnieć jego bezwarunkowe poparcie dla Lecha Wałęsy wbrew oczywistym faktom.

Zupełnie inaczej ma się sprawa z Radkiem Sikorskim. Po pierwsze dla większości Polaków nie jest do końca jasne czy ten Sikorski to tak do końca nasz rodak, czy może jest poddanym brytyjskiej Królowej a w ogóle nie wiadomo co ona tam wyprawiał w Afganistanie… No i ten nie do usunięcia problem z „lady Sikorski„. Pal sześć, że to „silna osobowość”, jak powiedział poseł Palikot. O wiele gorsze jest to, że to prawdziwa amerykańska Żydówka z Nowego Jorku. Co jak co, ale jak każdy prawdziwy Polak wie, „Żydzi zabili nam Chrystusa„. Nie ma najmniejszych szans iżby pierwszą damą Prezydenta RP została potomkini pogromców Zbawiciela. Taki numer nie przejdzie.

Czy w takim razie jesteśmy skazani na kolejne pięć lat z Lechem Kaczyńskim? Jest mała szansa, że nie. Ale wymagało by to nadludzkiego wręcz poświęcenia i nadzwyczaj wytężonej pracy w szeregach Platformy Obywatelskiej. Osobiście wątpię, czy stać ich na jedno i drugie. Ale mój szczwany plan jest taki (oddaję go na zasadzie otwartej licencji Creative Commons):

1. Donald Tusk wycofał się kandydowania. To dobrze. Teraz to samo muszą zrobić Bronisław Komorowski (niezwłocznie) i Radosław Sikorski (mniej więcej za miesiąc).
2. W tym czasie, należy wyszukać w szeregach Platformy Obywatelskiej osobę, która zostanie Prezydentem. Musi ona być członkiem partii a nie kimś z zewnątrz, jeśli chcemy żeby nie było najmniejszych wątpliwości, że to kandydat PO. Oczywiście musi to być ktoś godny zaufania, ktoś dla kogo PO jest pierwszą partią w życiu.
3. Musi to być osoba z drugiego, czy wręcz trzeciego rzędu partyjnego. Ktoś, kto nie jest umoczony we władzę na szczeblu centralnym. Ktoś nie będący członkiem rządu, nie udzielający się w mediach. Może ktoś „z terenu”, pełniący jakąś funkcję w lokalnym samorządzie na prowincji? To dodawało by jakiś procent głosów od wyborców sympatyzujących z PSL.
4. Kandydat musi odznaczać się nienaganną prezencją, nie mieć kłopotów z wysławianiem się (bez żadnego jąkania się, postękiwania, bez naleciałości regionalnych w wymowie). Jednocześnie nie musi być wybitnym specjalistą w jakiejkolwiek dziedzinie.
5. Kandydat nie może być młodszy niż 35 lat i starszy niż 50 lat.
6. No i najważniejsze: musi być kobietą. W pełni tego słowa znaczeniu.

Jeśli Donald Tusk i spółka marzą o przejęciu pełni władzy w Polsce, to taki kandydat ma w mojej opinii największe szanse na zdobycie prezydenckiego stolca a przy okazji idealnie wpasuje się w wielokrotnie przedstawianą przez Tuska wizję struktury władzy w RP: silny premier, reprezentacyjny prezydent.

Gdyby PO miało jaja i zdecydowało się na taki ruch, to z polską „Sarą Palin” mogliby wygrać już w pierwszej turze. Chyba nikt nie ma najmniejszych wątpliwości, że gdyby dać do wyboru Polakom nieporadnego Lecha Kaczyńskiego, albo eurosocjalistę Jerzego Szmajdzińskiego, albo katolickiego fundamentalistę Marka Jurka, albo wyalienowanego Andrzeja Olechowskiego to na ich tle atrakcyjna i inteligentna kobieta ma wygraną w kieszeni! Co więcej, taki ruch zniweczył by sens zastosowania tego samego co zawsze, prymitywnego „sposobu na wrogów” jakiego użycie z nieukrywaną satysfakcją zapowiedział w wywiadzie dla Newsweeka prezes PiS Jarosław Kaczyński. Gdyby zabrać im nawet ten słaby, ale jednak oręż w walce z PO, to partia Kaczyńskich po kolejnej wyborczej porażce odeszła by na zasłużony śmietnik historii najdalej w rok po wyborach.

Tylko czy znowu górą nie będą wybujałe ambicje co poniektórych działaczy PO? Cóż, Polak jest cierpliwy. Wytrzymaliśmy dwie kadencje z kłamcą i pijakiem Kwaśniewskim, to dziesięć lat z mrukliwym Kaczyńskim to dla nas pestka. Ale w 2015 możemy nie mieć już ochoty na prezydenta z PO.

Nie pojmuję jakimi drogami muszą chadzić ścieżki myśli gazetowego donosiciela, ale podchwycenie tej idiotycznej tezy (że Nasza-Klasa drwi sobie z kradzieży napisu w oświęcimskim obozie) i rozdmuchanie jej jako kolejnej (zapewne „antysemickiej”) afery, jest poniżej poziomu wszelkiego dziennikarstwa…

No chyba, że „dziennikarze” GW mają ambicję śmiało przekraczać kolejne granice, osiągać wszystko czego jeszcze nie osiągnięto, być w awangardzie zawsze i wszędzie? Nawet kiedy będzie wymagać to zrobienia z siebie kompletnych debili.