Minister Boni jest aktualnie szczególnie eksponowany. Oczywiście dlatego, że jest głównym odpowiedzialnym za aferę z umową ACTA. Podobno kiedy słupki poparcia dla Umiłowanego Przywódcy (Donalda Tuska – premiera z Gdańska) poleciały w dół, Boni chciał wziąć wszystko na siebie i miał się oddać do dyspozycji Prezesa. Ofiara nie okazała się konieczna, bo Tusk postanowił zamydlić ludziom oczy bredząc coś o „wstrzymaniu ratyfikacji” owego skandalicznego aktu… Jasne, jakby On miał tu coś do gadania.

Być może chodzi też o szczególne predyspozycje Michała Boniego. Jak wieść gminna niesie, dostał on swoją posadkę po wnikliwych badaniach kompetencji:

Tusk: Michał, a ty podobno masz Cyfrę Plus?
Boni: No tak, full pakiet… A co?
Tusk: A to będziesz Ministrem Cyfryzacji!

Jak widać, Donald dba żeby jego kadry trzymały wysoki, platformerski poziom. Widać to zwłaszcza po niedawnym projekcie, na które minister Boni nie żałuje NASZYCH pieniędzy:

Resort cyfryzacji chce wygrać z wykluczeniem cyfrowym. W efekcie tworzy kolejną instytucję. Na Latarników Cyfrowych ministerstwo Michała Boniego wyda piętnaście milionów złotych.

Plan jest niecodzienny. W każdej gminie już w tym roku ma zacząć działać specjalny latarnik. Będzie to osoba ucząca innych, jakie korzyści przynosi internet.

Tak właśnie. Kolesie zawsze zrobią dobrze kolesiom. Tym razem grupa kolesi pod nazwą Stowarzyszenie Miasta w Internecie pozyskuje pieniążki od pana Ministra. Drobne 15.000.000 złotych. Już trwa rekrutacja. Można się załapać na jakieś ochłapy…

Wpisuje się to doskonale w trend. Znam z własnego podwórka przypadek, kiedy to na odgórnej „walce w wykluczeniem cyfrowym” korzystały rodziny i znajomi urzędników rozdzielających „bezpłatne” komputery i „darmowy” dostęp do Internetu. (Tutaj podobny przypadek: O tym że urzędnicy to debile co nie potrafią liczyć do 10ciu.) Tak (i podobnie) tracimy nieustannie gigantyczne pieniądze. I tutaj właśnie powinien szukać oszczędności polski premier chcący uchronić przed kryzysem obywateli którzy powierzyli mu swój los. Należy przejrzeć wszystkie ministerialne pomysły na „programy” mające ręcznie wspomagać poszczególne grupy społeczne, regiony, środowiska, zawody itp. Czas gospodarki centralnie zarządzanej się (ponoć) skończył!

Ale nie. Zamiast tego lepiej podnieść akcyzę na paliwo, wprowadzić nowe podatki miedziowe, czy przedłużyć wiek emerytalny. Najważniejsze to nie ruszać interesów „swoich”.

Kiedy polityk tak kłamliwej partii jak Platforma Obywatelska opowiada o nowym projekcie jaki knuje jego szajka, to wiadomo że nie będzie szczery. Co w takim razie można wywnioskować z takiej informacji:

Czy wszystkie psy w Polsce będą musiały mieć wszczepiony elektroniczny chip, pozwalający na szybką identyfikację właściciela? Nad ustawą wprowadzający taki obowiązek pracuje poseł Paweł Suski z PO, szef Parlamentarnego Zespołu Przyjaciół Zwierząt. – Projekt jest już niemal dopięty na ostatni guzik. Mam nadzieję, że dzięki niemu uda się ograniczyć problem bezpańskich psów – mówi portalowi tvp.info.

Biorąc pod uwagę wszystkie inne działania PO, nie można mieć najmniejszej wątpliwości, że oprócz rozszerzenia totalitarnej kontroli państwa nas obywatelem, chodzi przede wszystkim o pieniądze. Bo przecież wszyscy chodzimy po ulicach naszych miast, czy miasteczek i widzimy, że nie ma żadnego problemu watah bezpańskich psów (czy kotów)! Mogę także zaświadczyć, jako osoba regularnie odbywająca piesze wędrówki po polskich górach i lasach, że nie widziałem tam ANI RAZU bezpańskiego psa! Jest to problem tylko i wyłącznie medialny.

Przymusowe oczipowanie psów to doskonała okazja do dokładnego porachowania liczby zwierząt domowych w Polsce. Stąd już tylko jeden mały krok, maleńka tycia ustawa i każdy ze zidentyfikowanych właścicieli byle podwórkowego Burka będzie zobowiązany do dodatkowej daniny.

Oczywiście wszystko w imię bezpieczeństwa naszych czworonożnych pupili…

Historia Polski po II Wojnie Światowej to istna huśtawka wzlotów i upadków. No i okresów jako takiej (przeważnie miernej) stabilizacji między nimi.

Kilka razy Polakom obiecywano Wielkie Zmiany Na Lepsze:

• W 1944 roku obiecywano powszechny dobrobyt w komunistycznej republice, gdzie chłop ramie w ramię z robotnikiem i inteligentem (pracującym) budowali bezklasowe społeczeństwo cieszące się dobrobytem. Z powodu szeregu Błędów I Wypaczeń – nic z tego nie wyszło. Wszystko zwalono na Stalina i prędziutko rozpoczęto kolejny etap:
• w 1956 postawiono na szczycie Partii świeżo wydobytego z więzienia towarzysza Władysława „Wiesława” Gomułkę, wykreowanego na zbawcę Narodu. Co ciekawe, ludzie naprawdę wtedy wierzyli że będzie lepiej. W praktyce, niestety, bardzo szybko wróciło stare. Oddech (względnej) wolności i nadziei był bardzo krótki. Kiedy Gomułka stracił kredyt zaufania nawet wśród swoich kamratów,
• w 1970 roku na świecznik wypchnięto Gierka. Polityka który miał zupełnie inne doświadczenia życiowe niż Gomułka. Gierek liznął nieco Zachodu. Nie bał się go, potrafił go wykorzystać. I to tak naprawdę z o wiele lepszym skutkiem niż robią to obecnie kolejne post-solidarnościowe rządy. Tym razem oddech trwał prawie 10 lat.
• Pod koniec 1981 roku generał w czarnych okularach przestraszył się, że sprawy wymkną się z rąk partyjnych KaCyków i wypowiedział wojnę całemu Narodowi, którą wygrał. Zapewnił utrzymanie władzy przez PZPR jeszcze na 8 lat. Wtedy to co bardziej biznesowo zorientowani towarzysze postanowili wziąć sprawy w swoje ręce i pośród powszechnej euforii,
• w 1989 roku podzielili się władzą z „konstruktywną” opozycją. Nastąpił dawno nie widziany czas wolności. Znów, jak w 1956 roku, Polakom wydawało się że są w końcu we własnym kraju i mają na niego realny wpływ. Na chwilę poluzowano więzy tłumiące polską przedsiębiorczość. Na bardzo krótką chwilę. Już w trzy lata później zaczęło się ich ponowne zaciskanie. Trwa ono do dziś. I właśnie okazuje się, że lada moment nasi oprawcy zacisną swoje łapska aż do kości, bo nie będzie już czego dusić. Czego nie zrobili Gomułka, Gierek i Jaruzelski – dokończy Tusk.

Patrząc na cykle zmian widać jak na dłoni, że są one coraz bardziej rozciągnięte w czasie:

Rządzący coraz lepiej opanowują wyrafinowaną sztukę propagandy, jednocześnie postęp technologiczny pozwala ludziom wieść jako taki żywot mimo jawnego okradania na każdym kroku. Ale zaprawdę powiadam Wam:

wszystko ma swoje granice.

Kraniec wielkiego oszustwa jakim była „Rewolucja Solidarności” właśnie się zbliża. Jeśli rządząca klika wyczuje moment, to może wyprzedzić upadek wzorem Kiszczaka i oddać władzę jakimś polskim „Oburzonym” zapewniając sobie miękkie lądowanie. Jeśli będą ślepi na co raz wyraźniejsze sygnały nadchodzącego krachu, to ich przyszłość może nie być zbyt różowa, za to jest szansa na czysty start. Na próbę odbudowania Polski jako zdrową, sprawną strukturę. Tak naprawdę pierwsza taka szansa od początku odzyskania niepodległości w 1918 roku!

Czy dorośliśmy do tego żeby raz na zawsze zerwać z dziedzictwem przeklętego dwudziestego wieku? Okresu, który dał nam dwie największe wojny nowożytnego Świata i dwa największe reżimy Europy niszcząc przy okazji Polskę zarówno fizycznie jak i terytorialnie? Który ukształtował ojców założycieli Unii Europejskiej w jej obecnym, skrajnie wypaczonym kształcie?

Mam szczerą nadzieję że tak, że tym razem damy radę, nie zwiodą nas uśmiechnięte buźki gładko deklamujące obietnice bez pokrycia z ekranów TV. Że w końcu będziemy mogli wieść życie spokojne i (co najważniejsze) stabilne.

Jeszcze tylko tej jeden dołek. Ostatni.

Wydaje się, że za najlepszą metodę rozwiązywania wszelkich problemów nasza ludowo-demokratyczna koalicja rządząca wraz z umiłowanym przywódcą uważa szpachlowanie, naciąganie, byle jakie zszywanie z tego co jeszcze zostało i tym podobne picowanie. Być może takie podejście zapewnia sukces w światku prywatnych importerów powypadkowych samochodów z Niemiec, ale prowadzenie polityki na szczeblu kraju związkowego Związku Socjalistycznych Republik Europejskich w tym samym stylu prowadzi prostą ścieżką do upadku.

Widać to jak na dłoni na przykładzie ostatnich zmian w zasadach refundacji leków przez NFZ. Towarzysz Arłukowicz w pocie czoła walczy z problemami, które pracowicie stworzyli politycy dzierżący władzę w Polsce przez ostatnie 20 lat. Nie ma co owijać w bawełnę – polska tzw. „służba zdrowia” i wszystko co z nią związane to chlew, zacofanie i (przede wszystkim) gigantyczne złodziejstwo. Państwo przemocą zabiera wszystkim pracującym co miesiąc pokaźną kwotę składającą się na niezłą sumę, która jest następnie beztrosko marnowana przez skrajnie nieefektywną, scentralizowaną biurokrację.

Bez likwidacji całej tej patologii, zaczynając od samej góry (Ministerstwo Zdrowia), nic się nigdy nie zmieni. Arłukowicz może sobie tworzyć nowe listy leków, może ustalać sztywne ceny i marże, ale bez wypalenia tego zła do samego końca, czyli bez przywrócenia normalności, to znaczy stanu w którym każdy sam decyduje jaką opiekę zdrowotna chce mieć i ile chce za nią płacić, nie ma co marzyć o tanim dostępnie do wysokiej jakości usług medycznych.

Tylko likwidacja dopłat do leków spowoduje obniżkę ich cen! W tej chwili firmy farmaceutyczne robią co tylko chcą z europejskimi rządami, dzięki ich socjalistycznej polityce. Gigantyczne zyski koncernów są limitowane jedynie własną skutecznością negocjacyjną, a ponieważ mają bardzo dużo środków w magiczny sposób wpływających na decyzję polityków (czyli pieniędzy), to mamy to co mamy.

No, ale można też pójść inną drogą. Zaprezentowali to dziś towarzysze z PiS:

Kolejnym krokiem PiS-u będzie projekt ustawy o likwidacji NFZ-u. – Służba zdrowia powinna być finansowana bezpośrednio z budżetu – uważa Błaszczak. Zdaniem opozycji tylko to przyniesie rozwiązanie obecnych problemów polskich pacjentów.

No comments. Brak mi mocy…