Niech oczyszczający ogień zapewni Wam dobry plon i pełny mieszek a sobótkowa kąpiel pozbawi Was trosk i oczyści umysł. Nadchodzi czas radości, Słońce jest w najwyższym punkcie swojej drogi po ziemskim niebie, wypalając wszystkie udręki dnia codziennego.
Bawcie Się!
To właśnie dziś! Najkrótszy dzień w roku (na naszej półkuli). Już od jutra będzie co raz więcej Słońca. Przez tysiąclecia ludzie obchodzili ten dzień w sposób szczególny. Nasi pogańscy przodkowie także. Kiedy ogniem i mieczem wprowadzano obcą nam religię chrześcijańską, misjonarze starali się zastępować istniejące święta i obrządki, mając nadzieję że nabiorą one wtedy choć cząstkę nimbu świętości wypieranych wierzeń.
Tak to Godowe Święto w magiczny sposób stało się „Bożym Narodzeniem”, mieszkańcy Wysp nazywają ten dzień „Yule”:
„Yule, od anglosaskiego słowa „yula”, oznacza „koło roku”. Jest to jeden z czterech mniejszych sabatów, jednak mimo tego określenia, jest to dzień niezwykle ważny. Bogini wydaje na świat dzieciątko – Boga i staje się Boginią Matką. Jest to święto początku – narodziny nowego roku, nowego życia, nadziei. Bóg, który umarł w Samhain, rodzi się ponownie. Słońce powraca, aby ogrzać Ziemię. Czarownice czczą wówczas Boga jako Boskie Dziecko, zaś Boginię we wcieleniu Boskiej Matki. I choć brzmi to jak zapożyczenie z opisu świąt chrześcijańskich, jest dokładnie odwrotnie, to chrześcijaństwo wchłonęło w siebie o wiele starszą tradycję.” (więcej: Yule)
Jedną z najważniejszych tradycji Yule było umieszczenie (i ozdobienie) w domu zielonego drzewka (bluszcza, jemioły czy ostrokrzewu) a także uroczysta wieczerza. I te tradycje znajdują odbicie w „naszym” Bożym Narodzeniu.
Może warto zrobić sobie dziś o zmierzchu małą przerwę i odetchnąć nieco od szału zakupowego? Wstawiając do domu choinkę pomyślcie trochę o NATURZE – tej jedynej sile mającej realny wpływ na nasze życie. Naprawdę DAJĄCEJ nam wszystko czego potrzebujemy i w zamian nie oczekującej absolutnie nic. Nie posiadającej kapłanów, ani kosztownych świątyń.
Jeśli już nasi przodkowie, odziani w skóry i śpiący w jaskiniach, wiedzieli komu powinniśmy być wdzięczni za otaczający nas Świat, to dla czego my – tacy wykształceni i światli – oddajemy cześć wymysłom zgrai nawiedzonych Semitów?
Arcyciekawy artykuł opisujący historię i teraźniejszość wierzeń pogańskich w Polsce:
Wskrzeszają bogów Słowian
Dziś zapłoną rytualne ogniska, przy których ludzie w białych szatach oddadzą cześć Mokoszy, Perunowi i Swarożycowi
To ci, którzy w poszukiwaniu własnej tożsamości odrzucają chrześcijaństwo i kłaniają się bóstwom przepędzonym z polskich puszcz przed tysiącem lat. Kim są i w kogo wierzą?
O zachodzie słońca wszyscy stają w kręgu. Płoną rytualne ogniska. Żerca w białej szacie zaczyna obrzęd: dziś jest dzień Jarego Święta, chwalmy Mokosz; Matkę Ziemię, by wilgocią przesiąknięta, udźwignęła plonu brzemię.
Kapłani i kapłanki kolejno oddają cześć bogom: Mokoszy, Perunowi, Swarożycowi. Miecz wbija się w miękką ziemię: to pierwsza wiosenna błyskawica boga grzmotów Peruna symbolicznie zapładnia Matkę-Ziemię. Dwóch wojów staje do pojedynku: Perun walczy z uosabiającym siły chaosu Żmijem. Jak co roku zwycięża władca gromów. Kapłani składają bogom obiatę: kołacz, malowane jajka, miód pitny. Ich śladem idą wszyscy zgromadzeni: ofiarę kładą przed posągami bóstw, wrzucają do ognia lub zakopują w ziemi. Grają bębny, miód pitny leje się strumieniami, formuje się taneczny korowód, który zatrzymuje się dopiero nad pobliskim strumieniem. Zewsząd słychać: odejdź martwe, odejdź stare, my palimy ognie jare. Podpalona słomiana Marzanna ląduje w wodzie. Bogini zimy i śmierci została przepędzona. Czas na wiosnę, czas na nowe życie.
W ten sposób neopoganie z Zachodniosłowiańskiego Związku Wyznaniowego „Słowiańska Wiara” od czterech lat świętują Jare Gody. Tak będzie i dziś na Ślęży…
Całość tutaj: Wskrzeszają Bogów Słowian.
